Rit 2: Col du Petit Saint Bernard
Na een relatief goede nachtrust (het was net voor ons appartement nog een avondfeest met muziek en vuurwerk) maar gelukkig duurde het niet tot middernacht, kunnen we vandaag aan onze eerste langere rit beginnen. We staan vroeg op om te ontbijten zodat we al om 8u30 kunnen vertrekken want het beloofd weer een warme dag te worden.
Een beetje een speciale dag met dito beklimming naar de grens met Italië. We doen in het begin nergens de officiële beklimming van de Col du Petit Saint Bernard. Maar gaan via 2 aparte cols proberen naar de top te geraken.
Vertrekken doen we via vrij drukke banen, maar zo vroeg 's ochtends valt het nog vrij goed mee, richting Seez. Normaal begint hier de officiële beklimming. Wij gaan echter nog even de hoofdbaan blijven volgen. Na 5 km slaan we dan rechtsaf om de eerste aparte beklimming naar Villaroger aan te vatten. Een juiste beslissing in de zin van véél rustiger klimmen maar wel al effe redelijk steil.
Ook voldoende schaduw door de beschutting van de bomen dus nog goed fris om zo te klimmen. Na deze kortere klim dalen we effe kort af. We steken de hoofdbaan terug over richting Sainte-Foy-Tarentaise. En gaan dus via een tweede zij klim, genaamd Côte de Montvalezan langs de mooie Pink Road van La Rosière. Ook hier is het nog verrassend rustig klimmen dus wederom de juiste keuze gemaakt! En het levert ook nog eens mooie plaatjes op.
Uiteindelijk komen we dan na bijna 2 u fietsen toch nog op de officiële beklimming halverwege naar de top. En je merkt onmiddellijk dat dit een grotere drukkere baan is met duidelijk meer verkeer. Het is hier wel minder steil dan het vorige gedeelte dat we hebben afgewerkt zoals je op het profiel kan zien.
De eerste kilometers hier op de hoofdbaan zijn er gelukkig nog wat bochten. Maar daarna is het een lang stuk tot de top alleen maar rechtdoor. Uiteindelijk na dik 3 u fietsen bereiken we deze top van de Col du Petit Saint Bernard. De eerste van vele cols hier boven de 2000 m die we deze week zullen afvinken. Deze op de grens dus met Italië naar de Aosta vallei waar ik 2 jaar geleden de andere kant heb beklommen. Tijd om wat foto's te nemen.
Het is ondertussen al middag dus tijd om effe tot rust te komen en iets te eten en drinken. Gelukkig is Bar de Lancebranlette hier op de top open en kunnen we zelfs gewoon buiten in het zonnetje zitten, zo warm is het nog hierboven! Nadat we een lekker broodje hebben gegeten en iets fris hebben gedronken is het tijd om aan de lange afdaling te beginnen. We hadden voldoende extra warme kledij meegenomen voor de afdaling maar dat blijkt een maat voor niets te zijn geweest. Gewoon in shirt met korte mouwen naar beneden is geen enkel probleem! Onderweg stoppen we nog aan een mooi uitkijkpunt op Bourg-Saint-Maurice. We geraken ook nog aan de praat met een Belgisch fietskoppel die hier al verschillende keren zijn geweest en het een super mooie streek vinden. Voorlopig kunnen we ze geen ongelijk geven.
We dalen rustig verder af tot beneden. We rijden nog effe naar het centrum. Een ijsje hebben we wel verdiend na deze prestatie en met deze warmte. Uiteindelijk is deze rit goed voor 65 km en bijna 1600 hm.
Maak jouw eigen website met JouwWeb